Kemal Sağlam’dan ”ANNE” şiiri

Paylaş

 

                    ANNE

 

Neyi kaldı bu yerin göğün artık çözemiyorum.

Hangi yöne bağırsam cevaplarımı bulamıyorum.

Kendiliğinden gelen geçen her ışığa,

her rüzgara sitemim var anne.

Kayboldu çekirdeğin tanesi.

Toprak tutmaz artık aşılı tohumu.

Açıklamalarım havada asılı kalır,

Kime kapatayım demir kapılarımı.

Bir koku hatırlıyorum;

Taşlı yolun en başında beliren gri ceketli bir adam kokusu.

Elinde pazar torbalarıyla yokuş tırmanıyor,

ben bütün dut ağaçlarının altından geçip ona koşuyorum.

Bazen beni tanıyor, bazen tanımıyor.

Artık taze sürülmüş toprak kokusu hissetmiyorum.

Okul çantam kayboldu anne

sürekli tatildeyim.

Yeni giysilerim yok.

Tozumuyor artık traktörün sesi.

Ah! O türküler anne, zeytinlere asılı.

Yağmurlar kokmuyor,

Damlamıyor çardağa.

Şimşekler çocukluğuma çatırdıyor,

unutuyorum…

Unutuyorum anne babamın yüzünü

Al beni geçmişe sar.

        KEMAL SAĞLAM

 

Paylaş

Yorum yapın

Please enter your comment!
Please enter your name here